နွားလားဥဒေါင်းဇာတ်

နွားလားဥဒေါင်းဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက မြတ်ဗုဒ္ဓသည် သာဝတ္ထိပြည် သင်္ဂါရမည်သော ပွဲတော်ကြီးကျင်းပနေစဉ်၊ နွားလားတစ်ကောင်သည် ဥဒေါင်းတစ်ကောင်နှင့် အလွန်တရာ ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်ကြသည်။ နွားလားသည် ဥဒေါင်းကို အလွန်တရာ လေးစားကြည်ညိုသည်။ ဥဒေါင်းသည်လည်း နွားလားကို ချစ်ခင်နှစ်သက်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ နွားလားသည် ဥဒေါင်းကို “အို... သူငယ်ချင်း ဥဒေါင်း၊ မင်းသည် အဘယ်ကြောင့် အလွန်တရာ လှပပြီး အလွန်တရာ ကျက်သရေ ရှိသနည်း။ ငါသည် မင်းကို အလွန်တရာ လေးစား၏။” ဟု ပြောဆိုလေသည်။ ဥဒေါင်းက “အမောင်နွားလား၊ ငါသည် အလွန်တရာ လှပပြီး ကျက်သရေ ရှိသည်မှာ ငါ၏ အပြုအမူကြောင့် ဖြစ်၏။ ငါသည် သစ္စာတရားကို အလွန်တရာ လေးစား၏။” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။

နွားလားသည် ဥဒေါင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ အံ့သြသွားသည်။ နွားလားက “အို... သူငယ်ချင်း ဥဒေါင်း၊ သစ္စာတရားကား အဘယ်နည်း။ ငါသည် ထိုအကြောင်းကို နားမလည်။” ဟု မေးမြန်းလေသည်။ ဥဒေါင်းက “အမောင်နွားလား၊ သစ္စာတရားကား အလွန်တရာ အရေးကြီး၏။ မည်သူမဆို သစ္စာတရားကို လိုက်နာသူသည် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော အကျိုးတရားကို ရရှိမည်။” ဟု ရှင်းပြလေသည်။

နွားလားသည် ဥဒေါင်း၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သစ္စာတရားကို လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နွားလားသည် ဥဒေါင်းကို “အို... သူငယ်ချင်း ဥဒေါင်း၊ ငါသည် မင်းကို အလွန်တရာ လေးစား၏။ ငါသည် မင်းနှင့်အတူ သစ္စာတရားကို လိုက်နာမည်။” ဟု ကတိပြုလေသည်။

ထိုအချိန်၌ပင် မင်းကြီးသည် နွားအုပ်တစ်အုပ်ကို ဝယ်ယူရန် အစီအစဉ်ရှိသည်။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ အစေခံအား “အမောင်၊ ငါသည် နွားအုပ်တစ်အုပ်ကို ဝယ်ယူလို၏။ မင်းသည် အလွန်တရာ သန်မာပြီး အလွန်တရာ ကျန်းမာသော နွားကို ရှာဖွေခဲ့။” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်တော်မူသည်။

အစေခံသည် မင်းကြီး၏ အမိန့်အတိုင်း နွားအုပ်ကို လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။ သူသည် နွားလားကို တွေ့မြင်ရသည်။ နွားလားသည် အလွန်တရာ သန်မာပြီး အလွန်တရာ ကျန်းမာပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် အစေခံသည် နွားလားကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် နွားလားသည် အစေခံကို “အမောင်၊ ငါသည် မင်းကြီးထံသို့ လိုက်ပါမည်။ သို့သော် ငါသည် ငါ၏ သူငယ်ချင်း ဥဒေါင်းကို မစွန့်ခွာနိုင်။ ငါသည် ဥဒေါင်းနှင့်အတူ မင်းကြီးထံသို့ လိုက်ပါမည်။” ဟု ပြောဆိုလေသည်။

အစေခံသည် နွားလား၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ အံ့သြသွားသည်။ အစေခံက “နွားလား၊ မင်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဥဒေါင်းကို အတူခေါ်ဆောင်လိုသနည်း။ ဥဒေါင်းသည် အလွန်တရာ အဖိုးတန်သော သတ္တဝါ ဖြစ်၏။” ဟု မေးမြန်းလေသည်။ နွားလားက “အမောင်၊ ငါသည် သစ္စာတရားကို အလွန်တရာ လေးစား၏။ ငါသည် ငါ၏ သူငယ်ချင်း ဥဒေါင်းကို မစွန့်ခွာနိုင်။” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။

အစေခံသည် နွားလား၏ သစ္စာတရားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ သဘောကျသွားသည်။ အစေခံသည် နွားလားနှင့် ဥဒေါင်းကို မင်းကြီးထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

မင်းကြီးသည် နွားလားနှင့် ဥဒေါင်းကို တွေ့မြင်သောအခါ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် နွားလားကို “နွားလား၊ မင်းသည် အလွန်တရာ သစ္စာရှိ၏။ ငါသည် မင်းကို အလွန်တရာ ချီးမြှင့်မည်။” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် နွားလားနှင့် ဥဒေါင်းကို မင်းခမ်းမင်းနွမ်းများဖြင့် ချီးမြှင့်တော်မူသည်။

မြတ်ဗုဒ္ဓက ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားပြီးနောက် “သစ္စာတရားကား အလွန်တရာ အရေးကြီး၏။ မည်သူမဆို သစ္စာတရားကို လိုက်နာသူသည် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော အကျိုးတရားကို ရရှိမည်။” ဟု ဟောကြားတော်မူသည်။